April - Een ware rollercoaster

© Catherine Losing - Riposte Magazine

© Catherine Losing - Riposte Magazine

Hi! Goeiedag! Hallo daar!

Ik ben Raven.

Tja, hoe begin je er in godsnaam aan, jezelf voorstellen? Ik heb de maandelijkse opdracht gekregen om een blogpost over mijn belevingen als stagiair bij Stille Bliksem te schrijven. Een blogpost schrijven is moeilijk, maar een blogpost over jezelf schrijven is nog een ander paar mouwen. Nu, ik zou hier uitgebreid mijn levensverhaal kunnen neerpennen, maar dat ga ik helaas niet doen (al heb ik het even overwogen).

Wat ik wel ga doen, is je vertellen waarom mijn eerste maand als stagiaire bij Stille Bliksem een ware rollercoaster was.

Even voorstellen..

Ik ben dus Raven (je spreekt het uit op z’n Vlaams). Ik ben 20 jaar en afkomstig uit Neerpelt, gelegen in het verre Noord-Limburg. Sinds jaar en dag vind ik mijn weg in alles wat met sociale media en communicatie te maken heeft. Als 10-jarig meisje logde ik voor het eerst in op Twitter. Ik vond al snel mijn weg online en ging meer en meer tweeten en bloggen. Ondertussen zijn we 10 jaar en een kleurrijke internetgeschiedenis aan gênante posts verder. Momenteel studeer ik communicatiemanagement aan de Arteveldehogeschool in Gent. Drie leerrijke jaren hebben mij uiteindelijk geleid tot de allerlaatste hindernis: stage.

© Stille Bliksem - Raven Van Daal

© Stille Bliksem - Raven Van Daal

Truth be told. Een stageplek zoeken aanschouwde ik als het meest angstaanjagende dat ik in mijn hele leven al had moeten doen. Met een bang hartje belde ik op een koude novemberdag vanuit mijn slaapkamer.

“Hallo, met Katrien van Stille Bliksem.” Sweet.

Met een vriendelijke stem en een nog vriendelijkere persoonlijkheid was de eerste toon door Katrien gezet. Katrien is de driving force achter Stille Bliksem, ze is ook van Limburg afkomstig en houdt net zoals mij van copywriting en PR. Ze werkt samen met Romy, een expert in zowat alles dat met beauty te maken heeft. Daarnaast is er ook nog brand strategist Tom, het lief én steun en toeverlaat van Katrien. Toen ik te weten kwam dat Tom een grote David Byrne fan is, kon ik mijn enthousiasme helemaal niet meer wegsteken. Dit was dé stageplek voor mij.

Goed begonnen, is half gewonnen

Ondertussen is het april. Dat betekent ook dat ik al een maand ver in mijn stage zit.

Eén maand.

Dat zijn vier weken. 40 busritten. En té veel keren de vraag of ik graag een broodje wil eten.

De eerste dag, 25 maart, was voor mij een complete vuurdoop. Op een onbekende bus was ik op weg naar een onbekend huis (het Stille Bliksem kantoor) met onbekende mensen. Toen ik die eerste dag een berg van informatie te verwerken kreeg en direct aan de slag moest, verzonken mijn gedachten nog maar naar één zin “Was mich da hier!?”

De geruststelling was gelukkig snel daar en als een dieselmotortje kwam ik traag op gang.

Ik leerde dat geen dag dezelfde is bij Stille Bliksem en dat de levensstijl van een zelfstandige helemaal niet zo makkelijk en relaxed is als ik eerst dacht. Sommige weken zijn druk en lopen over van het werk, andere weken zijn dan weer wat rustiger en maken plaats voor mopjes en beats van Rihanna door de huiskamer. Een ware rollercoaster waarin ik steeds nieuwe dingen ontdek en herontdek. Eén ding staat wel vast op de dagelijkse agenda: Schaduw de kat uitgebreid aaien.

© Stille Bliksem - Schaduw

© Stille Bliksem - Schaduw

Een leerproces met mandarijnen in de hoofdrol

Of er ook minpunten waren? Ja en nee! Ik leerde mezelf héél goed kennen. In zowat alles dat ik doe, heb ik ontzettend weinig zelfvertrouwen. Of ik nu schrijf, photoshop of typ. Ik stel alles voor aan Katrien met een voorafgaand zinnetje: “Ik ben bang dat het niet zo goed is”. Laten we het Vlaamse bescheidenheid noemen. Sorry, Katrien!

Gelukkig heeft ze me gerustgesteld dat ik weldegelijk mijn talenten heb. Maar practice makes perfect. De komende weken zullen dan ook een leerproces zijn voor mij. Een leerproces dat zowat alle onderwerpen aansnijdt die je je maar kan bedenken. Dat houdt zelfs in dat ik met volledige dedication mijn dagelijkse fruitinname heb veranderd van mandarijnen naar pruimen. Want ja, Tom en Katrien zijn hoogsensitief en ruiken die ongemakkelijke geur van mandarijnenschillen nog meer als mij.

Ik stapte in april en zeker in de paasvakantie ook niet altijd even vrolijk op de bus, wetende dat mijn vrienden aan het genieten waren van de Spaanse zon. Daarnaast denkt mijn oma nog steeds dat mijn stageplek Hete Bliksem heet (de lekkerste ovenschotel ter wereld) en mijn dagelijkse afspraak met Thuis moet ik heel vaak missen door busvertragingen.

Maar hey, het kan erger.

Ik heb in vier weken tijd ontzettend lieve mensen leren kennen die mij dagelijks inspireren en aanzetten om bij te leren. Ik durf vragen stellen (een nee heb je, een ja kun je krijgen!) en ik vind volledig mijn weg in het Stille Bliksem huis.

Eén ding is zeker. Werken bij Stille Bliksem is meer dan zomaar acht uur achter een computer zitten. Het is samen overleggen, ideeën delen en praten. Soms over de meest onzinnige dingen, soms iets diepgaander. En dat is oh zo fijn.

Wil je mijn avonturen bij Stille Bliksem volgen? In mei ben ik helemaal terug met een nieuwe update.

PS: Ik ben helaas niet de grootste selfienemer of verhalenverteller maar je mag mij altijd op Instagram volgen.

Tot in mei!

Raven




Raven Van Daal